Stephen Fry w Ameryce

Uczęszczał do Queens College w Cambridge, gdzie studiował literaturę angielską. W czasie studiów przyłączył się do uniwersyteckiej trupy teatralnej, do której należeli także Emma Thompson, Tony Slattery oraz Hugh Laurie. Z tym ostatnim połączyła Stephena serdeczna przyjaźń. Po paru latach przyjaciele mieli razem prowadzić swój własny program w BBC, A Bit of Fry and Laurie. Po wspólnej pracy nad kolejną komedią, Czarną żmiją, obaj panowie wystąpili w telewizyjnej, niezwykle popularnej adaptacji opowiadań PG Woodhouse'a Jeeves & Wooster. Fry grał Jeevesa, a Laurie – Bertiego Woostera. Był to ważny moment dla Frya, który zawsze bardzo wysoko cenił twórczość Woodhouse'a. Już jako nastolatek pisał do niego listy, doczekał się nawet fotografii z autografem! Od paru lat panowie nie pracują razem, ale nadal blisko się przyjaźnią, zaś Fry jest ojcem chrzestnym trojga dzieci Lauriego.

We wczesnych latach 80. Stephen dokonał współczesnej adaptacji musicalu z lat 30. – sztuki Me and My Girl autorstwa Douglasa Furbera i Noela Gaya. Przedstawienie miało premierę na londyńskim West Endzie w roku 1984, i utrzymało się na scenie przez osiem lat, zdobywając dwie nagrody Oliviera – dla aktora Roberta Lindsaya. Po trasie po całym kraju sztuka przeniosła się na Broadway, gdzie grano ją przez kolejne trzy lata!

We wrześniu 2003 Stephen został gospodarzem niezwykle popularnego teleturnieju komediowego QI (Quite Interesting – co przetłumaczyć można jako Całkiem ciekawe). W przeciwieństwie do typowych telewizyjnych rozgrywek uczestnicy są tu nagradzani za bycie zabawnymi, ciekawymi i tylko czasami za to, że udzielają poprawnych odpowiedzi.

Stephen cierpi na cyklotymię – to forma choroby afektywnej. Otwarcie mówi o swej depresji, walcząc z uprzedzeniami, które nadal towarzyszą chorobom psychicznym. W roku 2006 wziął udział w realizacji dokumentu pod tytułem Stephen Fry: the Secret ifes of the Manic Depressive (Stephen Fry: Tajemne życie osoby maniakalno-depresyjnej), w którym opowiedział o swych osobistych doświadczeniach i o tym, w jaki sposób choroba wpłynęła na jego życie i pracę. W czasie filmu rozmawiał z innymi chorymi i ich rodzinami, a także ze znanymi ludźmi, cierpiącymi na podobne zaburzenia – wśród nich znaleźli się Carrie Fisher oraz Richard Dreyfus. Dokument zyskał duże uznanie, i w roku 2007 Stephen zaczął pracę nad kolejnym filmem: HIV and Me, w którym przedstawił nastawienie współczesnego społeczeństwa do HIV i AIDS, mówił także o swoich przyjaźniach z ludźmi, zarażonymi wirusem.

Stephen jest znanym aktorem. Pierwszą znaczącą rolą była rola Creightona w filmie Dobry ojciec, choć parę lat wcześniej pojawił się także w epizodzie w Rydwanach ognia. Od tamtej pory zagrał wiele bardzo różnorodnych ról, w filmach takich jak Przyjaciele Petera, Spiceworld, Rybka zwana Wandą, Gosford Park, V jak Vendetta, Alex Rider: Misja Stormbreaker oraz Dziewczyny z St. Trinian, w którym zagrał samego siebie. Za rolę w filmie Wilde zdobył wielkie uznanie krytyki – odtwarzał tu postać tytułową, Oscara Wilde'a, którego jest wielkim fanem. Był także głosem narratora w hollywoodzkiej wersji Autostopem przez galaktykę.

Sam o sobie mówi, że jest "technofilem". Twierdzi, że jako druga osoba w Wielkiej Brytanii został właścicielem Macintosha (pierwszą był autor Autostopem przez galaktykę, Douglas Adams). Żartował też, że nie było takiego Smartphone'a, którego by nie miał. Żarliwie wspiera platformę software'ową GNU, i w roku 2008 wziął udział w obchodach rocznicy jej powstania, pod hasłem "Wszystkiego najlepszego, GNU!". Ma własne strony internetowe, prowadzone pod hasłem The new adventures of Stephen Fry, zaś w lutym 2008 rozpoczął nadawanie serii popularnych podcastów – Stephen Fry's Podgrams. Użyczył głosu kilku popularnym grom wideo, choćby Fable II i Little Big Planet. Regularnie zamieszcza też posty na Twitterze. W lutym 2009 został na tym serwisie drugą najchętniej obserwowaną osobą – po Baracku Obamie!

W 10. odcinku trzeciej serii QI okazało się, że Stephen jest uczulony na użądlenia trzmiela oraz na szampana!

Głos Stephena jest natychmiast rozpoznawalny, więc nic dziwnego, że aktor "pojawiał" się wielokrotnie na antenie radiowej. Występował w takich programach, jak Just a Minute, I’m Sorry I Haven’t a Clue, Saturday Night Fry oraz Fry’s English Delight. W roku 2003 nominowano go do nagrody Sony Radio Award za audycję The Incomplete and Utter History of Classical Music (Niepełna historia muzyki klasycznej). Grał też w słuchowiskach radiowych opartych na motywach Doktora Who oraz Autostopem przez galaktykę. Dzieciom jego głos znany jest znakomicie jako głos narratora w nagraniach Harry'ego Pottera JK Rowling’s’, głos angielskiego narratora serialu telewizynego Pocoyo i, od niedawna, głos w nagranej wersji książeczek o przygodach misia Paddingtona, którego Stephen uważa zresztą za "brytyjską instytucję". Stephen sam chętnie zbiera misie, i – zainspirowany przygodami Paddingtona – pojechał do Peru śladami swego bohatera. Poszukiwał tam – i przyczynił się do uratowania – niedźwiedzia andyjskiego.

Stephen jest także autorem wielu książek – zarówno literatury pięknej, jak i pozycji dokumentalnych. Warto wymienić takie tytuły jak Blagier, The Hippopotamus, Making History, Paperweight, The Star’s Tennis Balls, The Ode less travelled, oraz QI Book of General Ignorance (ta publikacja powstała w oparciu o serię programów telewizyjnych i była czwartą pod względem sprzedaży książką na stronach Amazon!). Jego autobiografia, Moab is my Washpot, okazała się książką niezwykle popularną i inspirującą, zaś opowieść pomyślana jako uzupełnienie serialu Stephen Fry w Ameryce osiągnęła szczyty list bestsellerów w roku 2008. Pan Fry to nader uzdolniony człowiek!